Do Duszpasterzy oraz Narzeczonych Diecezji Warszawsko-Praskiej
W związku z pojawiającymi się zapytaniami dotyczącymi możliwości zawarcia sakramentu małżeństwa poza kościołem parafialnym – w plenerze, ogrodzie, parku czy innym miejscu wybranym ze względów estetycznych – pragniemy przypomnieć obowiązującą w tej materii dyscyplinę kościelną oraz wyjaśnić motywy stojące za dotychczasową praktyką Diecezji.
Przypominamy, że zgodnie z kan. 1118 KPK małżeństwo powinno być zawierane w kościele parafialnym. Biskup Diecezjalny, kierując się troską o sakramentalny i wspólnotowy charakter małżeństwa, nie udziela zezwoleń na zawieranie ślubów w plenerze, umotywowanych względami estetycznymi, sentymentalnymi czy organizacyjnymi. Świątynia zawsze pozostaje właściwym miejscem celebracji i sprawowania sakramentów – jako przestrzeń modlitwy wspólnoty, znak stałości i powagi, niezależny od okoliczności zewnętrznych, takich jak pogoda czy dekoracja. Ordynariusz miejsca może zezwolić na celebrację w innym odpowiednim miejscu, lecz jest to wyjątek, nie alternatywna forma.
Decyzja ta nie wynika z braku życzliwości, ale z troski o sakramentalny charakter małżeństwa – kościół jako miejsce modlitwy wspólnoty chroni przed przesunięciem uwagi z aspektu duchowego na oprawę wydarzenia. To, co najważniejsze, dzieje się pomiędzy małżonkami a Bogiem, w obecności wspólnoty wierzących i kapłana, niezależnie od scenerii. Sakramentalne małżeństwo, zawierane w kościele, a szczególnie podczas Mszy świętej, na której małżonkowie przyjmują Chrystusa w Komunii świętej przypomina w sposób szczególny o tym, czym jest chrześcijańskie małżeństwo i jaki jest jego sens w świetle nauki Kościoła. Piękno dnia ślubu można w pełni wyrazić poza liturgią – np. w oprawie przyjęcia, bez naruszania godności samego sakramentu.
Prosimy Duszpasterzy o wyjaśnianie tej kwestii Narzeczonym możliwie wcześnie, najlepiej już przy pierwszym spotkaniu w kancelarii, oraz o towarzyszenie im w spokojnym przyjęciu tego rozstrzygnięcia – nie jako odmowy, lecz jako wyrazu troski Kościoła o to, by dzień ślubu pozostał przede wszystkim dniem głębokiego, duchowego przeżycia dla obydwojga małżonków rozpoczynających wspólnie nową drogę.
bp Tomasz Sztajerwald
biskup pomocniczy diecezji warszawsko-praskiej